Met één koffer naar een nieuw leven
Bij het binnenkomen in Phannee haar huis voel je het meteen: hier woont een hecht gezin. Ze verwelkomt ons met een brede glimlach, samen met haar dochter, schoonzoon en levendige kleinkinderen. De woonkamer ademt warmte en huiselijkheid. Overal zie je foto’s, knutselwerkjes en kinderspeelgoed – een plek vol leven, waar generaties samen onder één dak wonen.
Phannee vertelt haar verhaal met veel enthousiasme, soms met een woordje Engels of een typisch Thaise klank ertussen. Maar bovenal hoor je een vrouw die zich goed voelt waar ze is. Ze praat met trots over haar familie, haar thuis in Beersel en hoe haar leven hier vorm kreeg. Een eenvoudig, eerlijk en hartverwarmend gesprek, recht uit het leven gegrepen.
Een sprong in het onbekende
Mijn naam is Phannee Sri Ru Ya. In 1982 ben ik naar België gekomen, met één koffer en een hart vol hoop. Ik was 32 jaar oud en voelde dat het tijd was voor een nieuw begin. Mijn leven in Thailand had me veel geleerd, maar ik verlangde naar iets anders – meer vrijheid, een frisse start. Dus ik waagde mijn kans. Ik liet mijn land, mijn familie en mijn werk achter en begon aan een nieuw avontuur in een land dat ik nog niet kende.
Een andere taal, hard werken een geen familie in België
Ik hou van België. Van de frisse lucht, het koelere weer, de rustige straten, de mensen. Toch was het begin moeilijk. In die tijd waren er nog niet veel mensen met Aziatische roots hier. Mensen deden soms vreemd tegen me. Ik sprak enkel Thaïs en Engels, wat de communicatie bemoeilijkte. Wanneer ik bijvoorbeeld de weg kwijt was, wilde bijna niemand me helpen. Maar ik gaf niet op. Dankzij de steun van mijn vriend, die al eerder naar België was gekomen, vond ik de moed om verder te gaan en mijn leven hier op te bouwen.
Na een tijdje werd ik moeder van mijn dochter Stefany – een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Intussen had ik de Belgische nationaliteit verkregen. Maar eenvoudig was het niet. Ik sprak de taal niet, kende het systeem niet en had geen familie om op terug te vallen. Ik was de enige uit mijn familie die naar België gekomen was, en ik moest hard werken.
"Ik at vaak pas rond 22 uur ’s avonds. Maar ik bleef doorgaan!"
De rijkdom van verschillende culturen
Mijn eerste job hier was als babysit. Daarna vond ik werk in een Thais restaurant. Het combineren van werk, avondschool Frans, het huishouden en de opvoeding van mijn dochter was zwaar. Ik at vaak pas rond 22 uur ’s avonds. Maar ik bleef doorgaan. Want ik wilde een goed leven opbouwen – voor mezelf en vooral voor mijn dochter.
In de opvoeding probeerde ik een brug te slaan tussen twee culturen. Ik gaf haar de Thaise waarden mee, maar vond het ook belangrijk dat ze zich kon aanpassen aan het Belgische leven. Via haar leerde ik ook Belgische tradities kennen – zoals carnaval en boterhammen als lunch. Nu heeft mijn dochter zelf een gezin, en ik zie hoe zij ook elementen van de Thaise cultuur doorgeeft. Dat maakt me trots. Zo geef je kinderen een bredere blik op de wereld – dat is echte rijkdom.
Thaïs Oriental
Mijn droom om zelfstandige te worden bracht me uiteindelijk tot het openen van mijn eigen restaurant: Thaïs Oriental in Sint-Genesius-Rode. Vijftien jaar lang runde ik het met hart en ziel. Ik was chef-kok en kende alle recepten uit mijn hoofd. De kwaliteit was voor mij heilig – ik koos zelf de groenten op de markt en deed de laatste controle in de keuken. Ik wilde dat mensen écht konden proeven van de Thaise keuken. In die periode liep mijn relatie stuk, maar ik bleef doorgaan. Werken, zorgen, doorgaan – altijd met het doel om mijn dochter en mezelf een stabiel leven te geven.
Ping pong houdt me jong!
Vandaag ben ik met pensioen, maar mijn dagen zijn goed gevuld. Ik volg Nederlandse les bij Café Combinne en in Babbellot met Chris. Het is fijn om de taal beter te leren en nieuwe mensen te ontmoeten. Taal opent deuren. Ik sport ook graag. Tafeltennis is mijn favoriete sport – ik speel zelfs in competitie. Onlangs ben ik tweede geëindigd. Het helpt me om fit te blijven én om Nederlands te oefenen.
"Ping pong houdt me jong, en ik leer het graag aan anderen."
Twee werelden, één verhaal
Eén keer per jaar keer ik terug naar Thailand. Het blijft mijn thuisland. Soms mis ik de zee, de zon, de mooie stranden, de blauwe lucht en het eten. Maar het leven in België past bij me. Het is ordelijker, properder, en mensen respecteren hier de wet. In het verkeer voel ik me veel veiliger dan in Bangkok, waar het soms echt chaos is.
Thailand blijft in mijn hart, maar België is mijn thuis geworden. Ik ben trots dat ik de stap heb gezet en dat ik heb doorgezet. Nu, zoveel jaren later, leer ik nog elke dag, beweeg ik en ik geniet van mijn leven hier. Mijn verhaal begon met één koffer, maar is intussen gevuld met herinneringen, lessen, en vooral: veel liefde.
