Een sterke en onafhankelijke vrouw
Wanneer we bij Noura binnenstappen, worden we meteen omarmd door een gevoel van hartelijkheid. Haar woonkamer baadt in het licht en ademt gezelligheid, met een uitnodigende zithoek en gouden accenten die getuigen van haar smaak. Aan de muren hangen ingelijste inspirerende citaten uit de Koran. Noura straalt onmiskenbare trots uit terwijl ze ons rondleidt en met passie vertelt over de warme thuis die ze creëert voor haar drie kinderen.
Geboren en getogen in België, met Marokkaanse roots die ze koestert, zocht Noura een plek om te ontsnappen aan de drukte van de stad. In het rustige Lot vond ze haar thuis. Overdag is ze een toegewijde brugfiguur op een school, waar ze verbindt en luistert. Thuis is ze een liefdevolle moeder. Met een open blik en een groot hart deelt ze haar levensverhaal, haar bewuste keuzes en haar hoopvolle dromen voor de toekomst.
Ik ben hier geboren, maar mijn roots blijven belangrijk
Ik ben Noura, 38 jaar, en moeder van drie prachtige kinderen. Ik werd geboren in Etterbeek en groeide op in Vorst. Mijn grootouders kwamen in 1977 naar België, samen met hun kinderen.
Mijn moedertaal is Marokkaans Darija, wat helemaal anders is dan het standaard Arabisch. Thuis spraken we altijd Marokkaans, al sprak mijn moeder ook goed Frans. Toen ik klein was, sprak zij me liefdevol aan in het Marokkaans, maar ik antwoordde steevast in het Frans – iets wat vaak voorkomt in Marokkaanse gezinnen hier.
Op school in Evere en Anderlecht kregen we slechts twee uur Nederlands per week. Mijn punten waren best goed, maar later besefte ik dat ik mijn Nederlands echt moest bijschaven. Ik volgde extra opleidingen, waaronder drie weken een CVO-cursus. Daar zei mijn leraar: “Noura, wat doe jij hier? Je spreekt al prima Nederlands!” Nu gebruik ik het dagelijks, zowel thuis als op het werk.
Lot is mijn rustpunt, en toch dichtbij de stad
Tijdens de hectische coronaperiode woonde ik met mijn kinderen in een klein appartement zonder balkon of tuin. Dat was zwaar. Ik verlangde naar ruimte en rust, en dacht: waarom niet in het mooie Vlaanderen wonen?
Via vrienden ontdekte ik dit huis in Lot. Een grote stap, maar tot op vandaag ben ik elke dag blij met die beslissing. Het leven is hier zoveel rustiger dan in Brussel, terwijl de stad toch vlakbij blijft. Ik geniet ervan om vanuit mijn raam de koeien in de weide te zien. Soms passeert er zelfs een klein, bruin varkentje in de straat – geen roze, maar zo’n schattig donker exemplaar!
"Ze noemen me soms ‘de moeder van de school'"
Ze noemen me soms ‘de moeder van de school'
Ik werk als brugfiguur op Campus Kalevoet in Ukkel. Ik ondersteun leerlingen die ergens mee worstelen, bijvoorbeeld met leerkrachten. Ik ga met hen in gesprek of werk samen met de leerlingenbegeleider. Soms gaat het om een conflict, soms om algemene onrust.
De leerlingen vertrouwen me. Ze noemen me soms ‘de moeder van de school’, omdat ik altijd klaarsta om te luisteren. Ik fungeer als brug tussen hen en de leerkrachten. Op school draag ik geen hoofddoek – dat voelt voor mij natuurlijk aan. Mijn geloof is persoonlijk, en op mijn werk pas ik me aan. Zodra ik de schoolpoort uitwandel, draag ik mijn hoofddoek weer. Voor mij is dat de juiste balans.
Naast mijn job ben ik ook bezig met een opleiding juridische administratie. De examens zijn volop bezig, en ik hoop in juni mijn diploma te halen. Misschien studeer ik daarna verder, bijvoorbeeld tot medisch assistent.
Respect is het belangrijkste wat ik mijn kinderen wil meegeven
Ik ben moslima, maar in de eerste plaats ben ik Belg. Mijn geloof is iets persoonlijks. Wat ik mijn kinderen vooral wil meegeven, is het belang van respect: voor mensen, dieren, de natuur. Respect begint bij jezelf. Als je geen respect hebt voor jezelf, zal een ander het ook niet tonen.
Ik verwacht ook dat mijn kinderen hun best doen op school. Als ze een plek willen vinden in de samenleving, moeten ze daarvoor werken.
Mijn kinderen zijn mijn grootste motivatie. Ik regel alles zelf als alleenstaande moeder, maar zij geven me kracht en energie. Mijn oudste dochter is 19 en helpt me al veel. De twee jongsten hebben me nog hard nodig.
Onze wereld is rijk aan kleur – en dat is maar goed ook
We moeten ons best doen om elkaar beter te begrijpen. Veel mensen weten weinig over andere culturen, zoeken zelden informatie op en vormen hun mening op basis van wat ze horen of op tv zien. We zouden meer moeten luisteren en zelf nadenken.
Wie ik ontmoet, of dat nu mensen uit de LGBTQI+-gemeenschap zijn of anderen, is mijn persoonlijke keuze. Ja, ik draag een hoofddoek. Ja, ik ben moslim. Maar dat betekent voor mij vooral: goed zijn voor anderen, niemand uitsluiten op basis van afkomst of geaardheid.
Soms wijzen mensen snel met de vinger en noemen anderen racistisch, maar vergeten te kijken naar hun eigen vooroordelen.
Stel je een wereld voor waar alles wit is – hoe saai zou dat zijn? Onze wereld is gelukkig rijk aan kleur: zwart, groen en alles daartussen. Diversiteit is normaal. Meer moeite doen om elkaar te leren kennen, dat is de sleutel.
"Respect is het belangrijkste dat ik mijn kinderen wil meegeven.'"
Laat anderen vrij, kies voor jezelf
Iedereen heeft het recht om zijn eigen keuzes te maken. We hebben allemaal een gezond verstand – laten we dat gebruiken.
Wat een ander doet, hoeft geen invloed te hebben op jou. Waarom zou je je daar druk over maken?
Te vaak willen mensen anderen voorschrijven hoe ze moeten leven. Maar het is zoveel beter om je eigen weg te kiezen, en anderen diezelfde vrijheid te gunnen.
Als we echt proberen elkaar te begrijpen, zullen er minder conflicten zijn.
Waarom zijn we hier op aarde? Om te leven – niet om ruzie te maken.
Ik wil niet in een hokje geplaatst worden. Ik wil een boodschap uitdragen. Niet alleen naar mensen met mijn achtergrond, maar naar iedereen. Want uiteindelijk delen we samen één planeet.
