Een avontuur vol moed en vastberadenheid
Jeanne d’Arc ontvangt ons met open armen in haar appartement in Lot. Ze is een vrolijke en goedlachse vrouw. Haar kleurrijke, warme klederdracht en krullend haar benadrukken haar brede glimlach nog extra. Ze straalt, want ze verwacht binnenkort een kindje!
Nog niet zo lang geleden verliet ze Kameroen om in België te studeren. Haar weg was niet eenvoudig: een nieuw land, een nieuwe taal, een nieuw leven. Maar haar vastberadenheid is groot. Ze wil hier iets opbouwen, voor zichzelf en haar kinderen, maar ook voor haar familie in Kameroen.
Iedereen vraagt of mijn naam echt is
Waar ik ook kom, mensen reageren verbaasd als ze mijn naam horen. “Jeanne d’Arc? Echt?” Soms vragen ze zelfs mijn identiteitskaart om te controleren. Maar het is écht mijn naam, en ik draag hem met trots. Mijn grootmoeder heette ook Jeanne d’Arc, en mijn moeder had beloofd dat haar eerste dochter die naam zou krijgen.
Ik ben het eerste kind in mijn familie en ook de eerste kleindochter. We zijn met tien thuis. Het voelt als een grote verantwoordelijkheid om de oudste te zijn. Ik wil een voorbeeld zijn, en hen later helpen om het beter te hebben.
"Iedereen vraagt of mijn naam echt is"
In het begin was alles heel moeilijk
In 2022 ben ik naar België gekomen om te studeren. In Kameroen spreken we Frans en Engels, maar daarnaast zijn er 365 moedertalen. Mijn moedertaal is Bagante. Ik praat thuis nog af en toe in die taal met mijn kinderen. Hier wil ik ook Nederlands leren.
De eerste maanden waren zwaar. Ik kende niemand en wist niet waar ik terechtkon. Gelukkig was er Najwa, onthaalmedewerker bij de gemeente. Wat een geluk dat zij contact met mij opnam! Ze hielp me met alles: de inschrijving van mijn zoon op school, afspraken bij Kind en Gezin, de sociale dienst... Zonder haar was het veel moeilijker geweest.
Op een dag kreeg ik een telefoontje van het Agentschap Integratie en Inburgering: “Mevrouw, u moet Nederlandse les volgen. Anders krijgt u een boete.” Dus schreef ik me in voor online lessen. Het eerste niveau ging nog, maar niveau 1.2 was echt moeilijk. Ik moest examen doen en gelukkig ben ik geslaagd. Dat was een opluchting!
Ik mis soms de spontaniteit van Kameroen
Het leven hier is totaal anders dan in Kameroen. Daar hebben we een sterke band met de buren. Kinderen lopen bij elkaar binnen, kijken samen televisie of eten mee, en dat is heel normaal. Hier moet je eerst bellen voor je iemand bezoekt. Die spontaniteit mis ik.
Als ik hier op straat wandel, wil ik graag iedereen groeten en vragen hoe het gaat. Maar mensen doen dat minder snel.
Elke dag ervaar ik racisme, maar ik laat het niet aan mijn hart komen
Dagelijks maak ik dingen mee die moeilijk zijn. Op mijn tweede schooldag in België nam ik de bus. Toen die plots schokte, botste ik licht tegen een oudere vrouw. Ze keek boos, duwde me weg en wreef over haar arm alsof ik ‘vuil’ was. Ik begreep niet wat ik verkeerd had gedaan. Dat deed pijn. Maar ik heb geleerd om zulke dingen los te laten. Niet iedereen is zo. De meeste mensen zijn vriendelijk en helpen graag.
"Studeren is zwaar, maar ik geef niet op"
Studeren is zwaar, maar ik geef niet op
Mijn studies betekenen veel voor mij. Ik ben naar België gekomen om een diploma te behalen. Ik studeer biomedische wetenschappen aan de Universiteit van Namen en werk nu aan het vak Pathofysiologie. Vorig jaar behaalde ik mijn bachelor, en als alles goed gaat, studeer ik volgend jaar af.
Studeren met kinderen is een uitdaging: examens, praktijkopdrachten, lange dagen... en intussen zorg ik alleen voor mijn gezin. Maar ik doe het voor hen, voor mezelf én voor mijn familie in Kameroen. Mijn moeder heeft geen werk en mijn vader is een kleine handelaar. Ze hebben het niet gemakkelijk. Ik hoop dat ik hen ooit kan zeggen: “Mama, papa, jullie hoeven niet meer te werken. Ik help jullie.”
Misschien open ik wel een restaurant of een kapsalon
Ik droom ervan om een stabiele job te vinden in mijn vakgebied. Maar ik heb ook andere passies: ik kook heel graag! Mijn vrienden zeggen vaak: “Jeanne d’Arc, jij bent een geweldige kok!” Misschien open ik ooit een restaurant. Of een kapsalon, want ik hou er ook van om mensen hun haar mooi te maken. Wie weet?
Het leven hier is niet altijd gemakkelijk, maar ik geef niet op. Ik blijf vooruitkijken en geloof dat mijn inspanningen hun vruchten zullen afwerpen.
