Het is een kwestie van 'opstaan' en doorgaan - met humor !
We gaan met David in gesprek in de rustgevende omgeving van domein Rondenbos nadat we hem eerst thuis hadden opgehaald, want mobiliteit is momenteel een kleine uitdaging in afwachting van zijn nieuwe auto. Maar David laat zich niet kennen. Met een humoristische kwinkslag en een open blik neemt hij ons mee in zijn verhaal. Het is er één van onverwachte wendingen, van verlies, maar vooral van een onverwoestbare veerkracht.
In het leger had ik mijn strepen verdiend, maar het leven had andere plannen.
Mijn werk, dat was het leger. Ik volgde met succes een opleiding en zo kwam ik in mijn eenheid in Helchteren terecht. Dat was een fantastische tijd, met veel sport – twee uur 's ochtends en 's middags onderhoud of schieten. Het was heel gevarieerd en de sfeer was super. Ik zat bij de artillerie en heb verschillende functies gehad, van lijnlegger tot kanonnier. Maar in 2001, net voor mijn 25ste verjaardag veranderde alles door dat treinongeval. In één klap verloor ik mijn beide onderbenen. Het leger zette me op pensioen. Dat was een bizarre wending.
Tienduizend euro voor één blade, en ik heb er twee nodig!
De revalidatie was in het begin het allerbelangrijkste. Ik kwam terecht in een revalidatiecentrum in Brussel, waar ik heel goed begeleid werd. Na een half jaar kon ik weer stappen en kwam ik opnieuw in Dworp wonen, waar ik opgegroeid ben.
Ik wou heel graag sporten en was geïnspireerd door Pistorius, een bladerunner, dat was echt een droom voor mij. Maar om te kunnen lopen heb je blades nodig en dat kost enorm veel geld. Zo Eén blade kost ongeveer tienduizend euro, het is gemaakt uit allemaal dunne laagjes carbon tot wanneer je een dikke lat hebt. En ik heb er twee nodig! Pas na het overlijden van mijn vader in 2014, toen ik wat geld had geërfd, kon ik eindelijk investeren in materiaal. Als ik het eerste jaar begon te lopen was het met vallen en opstaan, letterlijk. Ik wilde te veel, te snel vooruitgaan. Maar na heel veel oefenen werd ik rustiger en begon het snel veel beter te gaan.
"De 20 km van Brussel uitlopen blijft een droom."
Berlijn en Dubai waren hoogtepunten, maar de 20 km van Brussel blijft een droom.
Ik heb me dan aangesloten bij Olympic Essenbeek in Huizingen. Op de piste begon ik te lopen. Via G-Sport Vlaanderen kwam ik in contact met mijn trainster in Gent. Bijna dagelijks reed ik heen en weer naar daar om te trainen. Als je internationaal wil doorbreken, moet je bij G-Sport Vlaanderen zijn voor testdagen en stages. We waren de eersten in België die op niveau met blades begonnen te lopen. We zijn zelfs naar Nederland geweest om van hun ervaringen te leren, want elke handicap vraagt een andere aanpak.
Er waren veel mooie momenten, maar het EK in Berlijn en het WK springen in Dubai springen eruit. Ook de Grand Prix wedstrijden in Zwitserland waren fantastisch. Dat is echt competitie onder mindervaliden. Ik had nooit gedacht dat ik zo ver zou geraken.
Een droom is nog steeds om een de 20 km van Brussel te kunnen uitlopen. Ik heb al eens meegedaan, maar moest stoppen. Lange afstanden is echt niet eenvoudig, doordat je begint te zweten in de protheses en dan komen ze los.
Mijn benen zijn dan wel weg, maar mijn gevoel voor humor niet!
Ik heb geprobeerd om altijd alles met humor op te nemen. Het klinkt misschien raar om te zeggen, maar dat helpt me echt. Daardoor ben ik door die moeilijke periode doorgekomen. Door er af en toe mee te lachen en mopjes te maken. Mijn familie en vrienden doen dat ook. We maken er woordspelingen over, zoals 'Zet je beste beentje voor'. Dat soort humor maakt het allemaal wat luchtiger. Mijn vrienden en familie betekenen enorm veel voor me. Ik weet dat sommige mensen in zo'n situatie zich afsluiten, maar ik heb altijd de humor proberen te bewaren.
Zelf maak ik ook graag mopjes, vooral over mijn eigen situatie. Bij mijn vriendin bijvoorbeeld, als ik eens wat te veel gedronken heb, zeg ik: 'Als je me onder mijn voeten wil geven, moet je naar beneden gaan, want ze staan aan de trap.' Dat soort zelfspot helpt om alles een beetje te relativeren.
Maar er is wel een verschil met vreemden die zomaar uit het niets een grap maken over mijn benen. Dat vind ik ongepast. Mijn vrienden weten wanneer het kan en wanneer niet, en ze komen voor me op als het nodig is. Het is belangrijk dat er een basis van vertrouwen en vriendschap is voor dat soort humor.
"Mijn benen zijn dan wel weg, maar mijn gevoel voor humor niet!"
Ik draag bijna altijd een short, dan zien ze het direct, en kou heb ik niet!
Ik kan ervoor kiezen om een lange broek aan te doen en dan valt mijn handicap bijna niet op. Maar als je dan parkeert op een plaats voor mensen met een handicap krijg je toch rare blikken. Dan moet ik toch even mijn broek optrekken en tonen dat ik een prothese heb. Dus draag ik bijna altijd een short, dan zien ze het direct en kou heb ik toch niet.
Ook aan het zwembad is het duidelijk en weet ik dat mensen kijken, maar ik kan dat van me afzetten. Kinderen stellen directe vragen, ouders schamen zich soms daarvoor om iets te vragen, maar dat hoeft niet. Ik leg het gewoon uit. Over het algemeen krijg ik goede reacties.
Met vrienden is het leven een feest, met of zonder benen.
Ik kan er echt van genieten om op café een pintje te gaan drinken met vrienden. Mijn vriendenkring in Dworp is groot, vooral dankzij de Chiro en de voetbal van vroeger. Mijn vrienden zijn heel belangrijk voor me. Je moet gewoon van het leven genieten, iedereen heeft zijn problemen. Maar je moet ermee leren leven en genieten van vriendschap, familie en feestjes.
